deur Mark Louwies
Vandag gebeur iets klein… maar tog groots.
My beste vriend loop iemand raak op vakansie — een van haar beste vriende van skooldae.
Geen beplanning nie. Geen kennisgewing nie. Net ’n toevallige ontmoeting.
En dit laat my dink.
Hoeveel beste vriendskappe het nie op skool begin nie?
Hoeveel lewenslange bande is gevorm tussen banke, pouses, sportvelde, kampe, oefeninge en uitstappies?
Hoeveel mense dra vandag nog iemand in hul lewe, bloot omdat ’n skool eendag ’n ruimte geskep het waar hulle mekaar kon ontmoet?
Skole leer nie net vakke nie.
Skole bring mense bymekaar.
Skool is waar jy leer hoe dit voel om saam te wen —
en saam te verloor.
Waar jy leer om langs iemand te sit wat anders is as jy.
Waar jy leer om konflik uit te praat, grappies te deel, geheime te hou, en mekaar deur moeilike tye te dra.
Dis waar vriendskappe gevorm word wat die toets van tyd slaag,
want hulle is gesmee in egtheid, eenvoud en saamgroei.
En hoe mooi is dit om te dink dat soveel van hierdie verhoudings nie per toeval gebeur het nie —
maar omdat skole geleenthede skep.
Sportdae.
Kultuuraktiwiteite.
Kampe.
Kore.
Toere.
Klaskamers.
Elke geleentheid is ’n oop deur.
Elke aktiwiteit ’n moontlike begin van ’n storie wat jare lank sal aanhou.
As opvoeders besef ons dit nie altyd in die oomblik nie.
Ons fokus op beplanning, logistiek, dissipline, veiligheid, program.
Maar iewers tussen dit alles gebeur iets groter:
mense ontmoet mekaar… en bly.
Vandag se toevallige ontmoeting is môre se herinnering.
Vandag se skoolmaat is môre se beste vriend.
Vandag se gedeelde oomblik is môre se lewenslange band.
Dit laat my weer besef:
wanneer ons skole bou,
bou ons nie net instellings nie —
ons bou netwerke van menslikheid.
En dit is dalk een van die mooiste nalatenskappe van onderwys:
dat lank nadat boeke toe is en klasse verby is,
die vriendskappe wat daar begin het, steeds aanhou leef.
Soms op vakansie.
Soms per toeval.
Maar altyd met betekenis.
No comments:
Post a Comment